Пилоноидален синус

д-р Борислав Калковалиев
доктор на медицина

Пилоноидален синус (пилоноидална циста, кокцигеална фистула) е состојба на воспаление во сакрококцигеалната регија мегу двата глутеуси на околу 2-3 цм над анусот.

Постојат две различни теории околу причините за настанување.

Кога ке се спомне зборот синус, првата асоцијација е носот, но синус мозе да се појави секаде во телото,впрочем, тоа е латински израз кој ознацува шуплина,празнина,канал.Од друга страна зборот пилоноидален буквално преведен значи јазол од влакна. Значи самиот назив ја објаснува првата теорија за причините за настанување, а тоа е постоење на канал кој завршува со јазол од влакна. При долготрајно седење и трауматизирање на регијата доаѓа до воспаление и колекција на гнојна содржина во каналот.


 Болеста најпрво и се актуелизирала во периодот на Втората Светска војна бидејки масовно се појавила кај американските војници кои биле возачи, и била наречена "Jeep seat disease". Другата теорија, зборува за заостанување на делови од примитивната нотохорда од ембрионалниот развој во кожата на оваа регија, што всушност го формира каналот. Ако дојде до натрупување на мртви клетки, остатоци од кожа и влакна во каналот доаѓа до акутно воспаление. Постоењето на каналот само по себе е асимптоматско односно не предизвикува никакви тегоби. Но доколку истиот се инфицира, се јавуваат симптоми на акутен апсцес, односно локализирано гнојно воспаление, а тоа се: силна болка, црвенило, оток и зголемена температура, како локално, така понекогаш и системски. По првичниот пристап и терапија процесот може да се сопре и привремено повлече, но секогаш прогредира до најчестиот исход, а тоа е спонтано пробивање на гнојот преку еден или повеке отвори на кожата или пак по хируршки пат со инцизија и дренажа.

Дијагнозата е очигледна и јасна, уште при првиот клинички преглед. Иако постојат неколку слични состојби кои лесно се исклучуваат. Дополнително за проценка на состојбата може да се направат брис од рана, за идентификување на причинителот и одредување антибиограм. Исто така може да се направи синусо/фистулографија за да се оцени екстензивноста на процесот односно зафатеноста на околните ткива и органи, пред се на дебелото црево.

 Терапискиот пристап се прилагодува на стадиумот на болеста. Во почетниот стадиум терапијата подразбира употреба на антибиотик, аналгетици, антиинфламатори, хируршка инцизија И дренажа.Меѓутоа порано или подоцна се јавува потреба за хируршко отстранување. Во случај на компликација и проширување на процесот на околните ткива најцесто на дебелото црево, зафатот е поопсежен и подразбира правење на т.н фистулектомија, односно наоѓање и подврзување на каналот каде што комуницира со дебелото црево. Кај некомплицираните случаи се прави хируршка ексцизија, кај која исто така постојат две можности. До сега повеќе е практикувана затворената метода, која подразбира хируршко отстранување на синусот, со радикално засекување на два до три сантиметри во околното здраво ткиво, но и со примарно хируршко затварање на раната. Во постоперативниот период од 20-ина дена потребно е редовна промена на преврските на раната која бргу зарастува. Од друга страна кај отворениот метод се прави ексцизија на синусот и засекот односно раната се остава отворена. Пост оперативниот третман е поважен отколку кај затворениот метод, бидејки е потребно секојдневно дренирање и обработување на раната. Таа зарастува побавно со формирање на лузна.


Хронолоски гледано, ако за првпат масовна појава на болеста била забележана кај војниците возаци, подоцна била нарекувана “болест на интелектуалците” заради долготрајното седење, денеска со оглед на времето поминато на компјутер болеста е се позастапена. Ги зафаќа лугето на возраст од 15-35 години најчесто, несто подоминантно мажите отколку жените.
Водејки се по правилото подобро да се спречи отколку да се лечи , се препорачува да се избегнува долгото седење на тврда подлога, и доколку постои влакнатост на регијата депилација на истата со редовна хигиена.

www.doktori.mk, 22.04.2014

Последна вест

Најчитани статии - медицина