Третман на емпием на плевра

доктор на медицина

ко-автор:

д-р Јана Кировска -специјализант по анестезија-

 

Продолжува од Третман на хилоторакс

Плевралниот емпием претставува акумулација на гној во плевралниот простор. Најчесто се јавува секундарно по пнеумонија или туберкулоза.

Патофизиолошката и клиничката слика на емпиемот минува низ три фази: ексудативна, фибринопурулентна и организирачка. Во ексудативната фаза доаѓа до акумулација на гнојот. Таа е следена од фибринопурулентната фаза во која настануваат локулации во плевралниот простор – формирање на гнојни џебови. Конечно, во организирачката фаза, фиброзното ткиво во плевралниот простор може да доведе до нарушување на белодробната функција.

Типични симптоми на емпием на плевра се: кашлица, треска, покачена температура, градна болка, тешко дишење и потење. Емпиемот се дијагностицира со помош на клиничкиот преглед, лабораториските анализи, рентген, ултразвук и компјутерска томографија на граден кош, а дефинитивната дијагноза се поставува со торакоцентеза.

Третман на акутен емпием на плевра

  • Торакоцентеза или терапевтска плеврална пункција со евакуација на ексудатот може да биде успешна само ако процесот е локализиран во белите дробови, ако се работи за свеж, акутен емпием, откриен во првите 72 часа, со бистар, редок ексудат.

  • Затворена плеврална дренажа е основна почетна, привремена, а понекогаш и дефинитивна метода за третман на емпием на плевра. Кај дифузен емпием во слободната плеврална празнина доволен е еден дрен, кој е доволно дебел, поставен аксиларно, ниско. Кај локализирани емпиеми се пласира дрен насочен по рентгенска снимка а кај мултилокуларен емпием, повеќе дренови. Ако белодробието, потполно се реекспандира после еден или два дена, се претпоставува дека станува збор за акутен емпием, без поголеми наслаги на белите дробови и дренажата би била конечна метода за лекување.
  • Доколку за неколку дена не се постигне потполна раширеност на белодробието, а секрецијата остане иста, треба да се помисли дека дошло до имобилизација на белите дробови под фибринската обвивка и затворената дренажа нема да биде успешна. Во тој случај би се одлучиле за дренажа со ресекција на ребрата. Низ мала инцизија на кожата, реброто се ресецира субпериостално, неколку центиметри во должина над дното на емпиемската шуплина. Низ внатрешниот периост на реброто се доаѓа во контакт со емпиемската шуплина, гнојот се празни, се отстранува фибринската обвивка и празнината ја промиваме со раствор од антибиотици. Во шуплината се става дрен, мускулите лабаво се шијат, кожната рана ја оставаме отворена, а дренот го фиксираме со шев за кожата и го приклучуваме на сукција. Со оваа постапка е направена темелна тоалета на емпиемската празнина, директно е утврдена нејзината големина и големината на наслагите на белите дробови, со што е овозможена реекспанзија на белодробието. Методот е успешен кај акутен или во најдобар случај субакутен емпием.

Третман на хроничен емпием

  • Кај хроничен емпием со оформена фиброзна мембрана, која оневозможува експанзија на белодробието и со дефинитивно формирана емпиемска шуплина, лекувањето треба да се изврши со отворена дренажа или торакостома. Оперативниот зафат се состои во формирање на голем отвор кој го правиме со доволно голема рамна инцизија на кожата со кружно сечење во облик на обратно U, со пресек на мускулите и делумна ресекција на две или три ребра. Со кожата го прекриваме отворот во шуплината и ја шиеме на рабовите на париеталната плевра, односно на фибринските наслаги. Емпиемската празнина на тој начин е широко отворена, се отстрануваат некротичните и фибринските маси, празнината се измива со антибиотици и се исполнува со компреси натопени во антибиотски раствор, кои се менуваат еднаш дневно. Почетната тешка секреција нагло се смалува, а шуплината се обложува со свежи гранулации.
  • Декортикацијата на белите дробови се темели на основата да висцералната плевра остане интактна и тогаш кога на неа има веќе направена фиброзна наслага. Таа е можно да се отстрани а да не се повреди белодробието. Кога ќе ја отстраниме фиброзната обвивка од белите дробови, тие ќе се рашират онолку колку што дозволува хроничниот воспалителен процес во самите нив. Понекогаш е доволно да се отстрани само висцералниот дел од фиброзната обвивка. Доколку париеталниот дел значајно оневозможува експанзија на градниот кош или го ретрахира, тогаш потребна е висцерална и париетална декортикација. Потполното отстранување на емпиемската шуплина честопати е најтешко на дијафрагмата. Колку белодробието ќе се експандира по декортикацијата, не зависи од тоа колку долго перзистирал емпиемот, туку од самите бели дробови и нивната способност за експанзија. Ако белодробието после декортикацијата не може потполно да се рашири за да ја исполни празнината, може да се направи делумна торакопластика или да се исполни со мускулно ткиво.
  • Торакопластика е оперативен метод со кој се постигнува исполнување на дел од плевралната празнина со делови од торакалниот ѕид. Тоа се постигнува така што се ресецираат големи делови на повеќе ребра во една или две оперативни процедури, кога меки делови од торакалниот ѕид се поставуваат за да налегнат на белите дробови кои повеќе или помалку се колабирани. Тоа доведува до исполнување на плевралната празнина, а белите дробови остануваат трајно колабирани.

 

Останати статии од рубриката >>>

-авторски текст, не смее да се користи зa комерцијални цели и/или реемитување-

www.doktori.mk, 21.09.2011

Последна вест

Најчитани статии - медицина